การเดินทางของกบในกะลา

 

จากหัวข้อก่อนหน้านี้

 ที่มีโฆษณาละครของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

มหาวิทยาลัยขอนแก่น

 

หลายๆคนอาจจะเคยได้ยินเรื่องเล่า ม.ข.มาเยอะแล้ว

และหลายๆคนที่อยู่ใน ม.ข.ก็อาจจะเคยได้ยินอยู่บ้างว่า

คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์นี่ขึ้นชื่เรื่องผี

 

เราเองเข้ามาปี1ก็ไม่เคยเห็นและไม่คิดว่าจะได้เห็น

แต่พี่ๆทุกคนบอกว่า

เค้าออกมาให้เห็นทุกครั้งที่มีงานในคณะ

 

แล้วพอถึงงานละครก็ได้เห็น

พอดีเพื่อนเราคุมไฟฟอลลโลว์อยู่บนสตูชั้นสอง

มีอยู่ประมาณ14คน

บนสตูชั้นสามซึ่งปกติพี่ปี5อยู่แต่ตอนนี้พี่กลับบ้านกันหมดแล้ว

ก็เลยเหลือพี่ยืนดูอยู่ประมาณ10คน

 

ละครฉายวันแรกเป็นรอบสปอนเซอร์

เราก็เดินตรวจความเรียบร้อยไปเรื่อยๆ

พอเสร็จก็เงยหน้าขึ้นไปมองเพื่อนที่สตูชั้นสอง

แล้วก็เห็นคนพิงระเบียงดูอยู่ทั้งชั้น2และ3

แบบว่าเยอะมาก

ไอ้เรายังดีใจเลยที่พี่มาดูเยอะ

 

พอวันที่สองก็เป็นเหมือนเดิม

คนไปดูบนสตูเยอะมาก

แบบไม่มีที่เหลือให้ยืนอ่ะ

 

พอละครเลิกเราก็พากันไปกินข้าว

ก็เลยคุยกับเพื่อนที่คุมไฟฟอลโลว์ว่า

"บนสตูพี่เยอะว่ะ ดีใจ พี่มาดูกันเยอะ"

เพื่อนก็บอกว่าชั้นไหน?

ถ้าชั้น2มีแต่คนคุมไฟกับผู้กำกับนะ

ประมาณ14คน

ไอ้เราก็เห้ย ที่เราเห็นมันมากกว่านั้นนี่หว่า

เพื่อนก็เลยถามว่า มึงเห็นตรงไหน

"ต่อจากฟอลลโลว์ตัวที่สองอ่ะ"

"บ้าหรอมึง ตรงนั้นมันมีโต๊ะตั้งอยู่ติดระเบียง คนจาไปยืนดูได้ไง"

เราก็แป้วแล้วดิ ยังต้องเดินอีก2วันนะเว้ย

"แล้วสตูชั้น3ล่ะเมิง กูเห็นพี่เต็มเลย ประมาณ20กว่าคนได้อ่ะ"

"เวรแล้วมึง พี่ปี5กลับกันหมดแล้ว"

"เชี่ย แล้วกูเห็นไรอ่ะ?"

- -"

กลับห้องไปออนเอ็มเจอพี่ปี5

พี่บอกว่าบนสตูมีคนแค่10กว่าคน

มันไม่เยอะขนาดที่ไม่มีที่ยืนนะ

แกเจอแล้วล่ะ

เรื่องปกติ

เด็กปี1เจอกันทุกปี

"ปกติของพี่อ่ะดิ กูเพิ่งอยู่ปี1นะ แถมเดินตั๋วมันมืดอีกต่างหาก กำ"(แอบคิดในใจ) 

สถาปัตยกรรมศาสตร์

 คณะที่หลายๆคนอยากจะเรียน

 บางคนอยากเรียนเพราะเท่

วาดรูป สร้างบ้าน ออกแบบบ้าน

แม่งเท่ว่ะ

แต่บางคนอาจอยากเรียนเพราะใจรัก

แต่ไม่ว่าจะอยากเรียนด้วยเหตุผลใด

อยากให้ทุกๆคนจำไว้

ว่า สถาปัตย์ มี กรรม

 

เหตุด้วยเพราะ

 หากใครได้รู้จัก

มีเพื่อน ญาติ หรือคนรู้จักเรียนสถาปัตย์นั้น

จะรู้ว่า

เรียนถาปัตย์นั้นไม่ยาก

แต่ต้องอึด อดทน ถึก และใจรักจริงๆ

บางวันเราตื่นไปเรียนทั้งๆที่ไม่ได้อาบน้ำ

เหตุด้วยเพราะ

เราเผางานกันทั้งคืนจนถึงเช้า

แล้วก็เปลี่ยนชุดไปเรียน(สารภาพว่าบางวันไม่ได้ใส่ชุดนักศึกษาแต่ใส่เสื้อกันหนาวทับไป)

 

 บางวันเรานั่งเขียนแบบทั้งคืน

แต่แฟนกลับหลับสบาย

แต่ดันส่งข้อความมาว่า

"ทำไมถึกจัง?"

"ถ้าไม่ไหวก็นอนซะนะ"

(ก็แล้วทำไมมึงไม่มาช่วยกูวะ)

 

บางวันอดนอนทำงานทั้งคืน

เอางานไปส่งอาจารย์ทันตอนเช้า

อาจารย์กลับเอาปากกามาขีดๆเล่น

แล้วก็บอกเราว่า

"แบบคุณไม่สวย กลับไปทำมาให้ผมดูใหม่"(แล้วคุณจะเอาปากกามาขีดให้มันเลอะ ทำไมวะ)

 

บางวันเรารีบหอบงานไปส่งอาจารย์

รถแทบชนตาย

แต่พอไปถึง อาจารย์กลับบอกว่า

"เลท 1 นาที อาจารย์ไม่รับ"

 

บางวันที่เราส่งโปรเจ็คเสร็จแล้ว

เราก็ไปหาเมากัน

สบายใจ

 

บางวันที่เรารับโปรเจ็คมาใหม่

เราก็ไปหาเมากันใหม่อีกเช่นกัน

แล้วมันก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม

(แล้วทำไมเมิงไม่เริ่มทำตั้งแต่ต้นวะ?)

(กูก็ไม่รู้ว่ะ กูเมา อิอิ)

 

อิอิ

 

ไม่มีไร

 

เพิ่งส่งโปรเจ็ค

 

เครียด

 

เลยระบาย

วันก่อนมีสุริยุปราคามองเห็นได้บางส่วนในประเทศไทย

 ก็รู้นะ

 แต่ลืม

 

นั่งเรียนอังกฤษอยู่

พี่สาวดั๊นโทรมา

ไอ้เราก็เอาไงดีหว่า

"ขออนุญาตเข้าห้องน้ำค่ะ"

อาจารย์ท่านก็พยักหน้า

 

พอออกมาจากห้องเท่านั้นแหละคุณขาาาาา

พระอาทิตย์หายไปหน่อยนึงแล้ว

ไอ้เราก็เลยเดินกลับเข้าห้อง

ปั้นหน้าเจี๋ยมเจี้ยมระหว่างที่อาจารย์ท่านกำลังพูด

พออาจารย์ท่านพูดเสร็จ ไอ้เราก็เลยบอกท่านว่า

"แหว่งแล้วค่ะอาจารย์ พระาอาทิตย์แหว่งแล้ว"

เท่านั้นแหละ

เกิดปรากฏการณ์โกลาหลทั้งห้องเลย

"เห้ยมึงเกิดไรขึ้น"

"เ-ี้ย ไรแหว่งวะ"

"อะไร อะไรมึง"

ก็เลยตะโกนกลับไป

"สุริยุปราคาเว้ย มึงไม่ได้ดูข่าวกันไง?"

ก็เลยกรูกันออกไปดูทั้งนักศึกษาและอาจารย์

แต่เหตุผลที่เราออกกันไปทั้งห้องนั้น

ไม่ใช่เพราะอยากดูสุริยุปราคาหรอก

แต่เป็นเพราะ

"ถ่วงเวลาเรียนให้น้อยๆลง"